Inmiddels al weer een klein weekje in het "normale" leven. Afgelopen vrijdag zijn we weer teruggekomen van een heerlijke vakantie in Egypte. Wat zijn we daar lekker opgewarmd zeg! Het was echt lekker om in de winter zo even op temperatuur te komen. Met een graadje of 23 was het goed te doen. Toch gek om dan ineens weer je zomerkleren aan te hebben, maar het went snel.
We hebben veel leuke dingen gedaan! De reisorganisatie was blij met ons, want we hebben heel wat excursies geboekt.
Vrijdag kwamen we aan. Het was al avond, dus we hebben niet veel meer gedaan. Nog even over de boulevard gelopen om alvast even rond te kijken.
Zaterdagochtend eerst ontbeten. Zo'n groot ontbijtbuffet had ik nog nooit gezien! Je kon uit wel 20 verschillende soorten lekkere broodjes kiezen. Teven was er een afdeling voor Engels onbijt (jammie, scrambled eggs!). Ook kon je al allerlei aardappelgerechten en salades nemen, maar mijn maag heeft daar 's ochtends nog niet echt behoefte aan. Allerlei cereals, yoghurtjes, fruit, noem maar op. En er stond een kok omeletten en pannenkoekjes te bakken. Zaterdag na het ontbijt was er het praatje met de reisleidster. Toen hebben we dus 5 excursies geboekt. De verdere dag een beetje rondgebanjerd in Sharm El Sheikh en nog lekker van de zon genoten.
Zondag gingen we op kameelsafari. We werden met een soort Jeep opgehaald en reden naar de woestijn. Daar aangekomen stonden de Bedoeïnen (en Bedoeïnenkindertjes) ons al op te wachten met een grote kudde (?) kamelen. Nou ja, eigenlijk dromedarissen. Maar ik geloof dat ze in de Engelse taal dat onderscheid niet maken (camel). We mochten gelijk opstijgen en met begeleider hobbelden we een kleine drie kwartier rond in de woestijn. Erg leuk! Daarna dronken we thee bij de Bedoeïnen en vervolgens kregen we een dinerbuffet. Lekker hoor, en de sfeer was ook wel bijzonder. Zo lekker met een groep in de woestijn op allerlei kleurige kleedjes te midden van rotsgebergte.
Maandag gingen we snorkelen bij Ras Mohammed. Dat is een wereldwijd bekend natuurpark in de zee, waar duikers van over heel de wereld op afkomen. Wat is die onderwaterwereld moooooi! Nooit geweten. Ik heb zo genoten tussen al die kleurige visjes en mooie koraal. Helaas kwam ik nog wel (per ongeluk) op een pijnlijke manier met koraal in aanraking, toen ik twee clownvisjes (jawel, Nemo's) wilde fotograferen. Toen ik uit het water kwam, bleek dat ik een aantal grote witte plekken, een soort van brandblaren, op mijn linkeronderarm had. Volgens de gids zou het de volgende dag weer over zijn, dus daar ging ik maar vanuit.
Dinsdag hebben we bij een duikschool in de buurt een proefduik gedaan. Eerst kregen we een uitgebreide instructie van onze Egyptische instructeur. Daarna mochten we al direct een duik in de zee nemen!! Eerst ging Ronald en hij kwam een klein kwartiertje later dolenthousiast terug. Toen was ik aan de beurt. Ik had nog nooit aan perslucht gezogen, dus het was wel even wennen. We gingen direct tussen koraal door, maar veel van de vissen heb ik niet gezien. Dit omdat ik toch teveel met mijn duikuitrusting bezig was. Voor een eerste keer werd je dan ook wel letterlijk en figuurlijk direct in het diepe gegooid, vond ik. Maar goed, toch wel een leuke ervaring.
Woensdag moesten we om 5:00 uur ons bed uit! Dit voor onze excursie naar het Sint Catharinaklooster. Dit klooster ligt aan de voet van de Mozesberg, waar volgens de bijbel Mozes de tien geboden heeft ontvangen van God. Een spannende tocht door de woestijn, want volgens mij was onze chauffeur ook nog niet helemaal wakker. Daardoor was ík wel klaarwakker, om goed in de gaten te houden of we niet toevallig een ravijn in zouden storten. Gelukkig ging alles goed en kwamen we heelhuids aan. Het klooster op zich was niet heel bijzonder. Wat wel mooi is is dat de Moslims en Christenen dit klooster samen in stand houden. Daarom is er binnen de muren van het klooster ook een kleine moskee gebouwd. Daar kan meneer Wilders nog wat van leren... Verder was het ook wel bijzonder om op een dergelijke historische plek te zijn en het allemaal met eigen ogen te kunnen aanschouwen. Na het klooster reden we naar een restaurant om daar te gaan lunchen. Buiten stonden de Bedoeinenkindertjes, die overigens grijs van het stof waren, te bedelen om onze "ontbijtboxen" die we 's ochtends van het hotel hadden meegekregen. Gelukkig had ik er zelf niet veel van gegeten, dus konden we die kindertjes blij maken met een goed gevulde tas. Wel een groot contrast, als je een minuut later een restaurant binnen komt lopen waar een uitgebreid lunch- en dessertbuffet staat te prijken. Ik moest me echt inhouden om daar niet een potje te gaan staan grienen. Na de lunch reden we naar het plaatsje Dahab, dat geliefd is onder o.a. surfers. Verder ook een leuk plekje om even in rond te lopen.
Donderdag deden we nog een tochtje met de glasbodemboot. Dat was ook wel leuk, maar we waren al een beetje verwend met het snorkelen. Dan zie je de vissen toch veel meer van dichtbij, en zie je ook veel beter en mooier de kleuren. Maar toch wel leuk om dit ook nog even meegemaakt te hebben.
Verder hebben we in het begin van de vakantie geprobeerd om een beetje "inheems" te eten. Dat resulteerde helaas toch wel vaak in een muf stukje vlees op je bord, met zo goed als geen groenten. Jammer, want als je in zo'n land bent wil je toch wel een beetje de (eet)cultuur proeven. Uiteindelijk zijn we woensdag maar bij een Italiaan gaan eten, en donderdag bij een Japanner. Dat smaakte ons toch beter. Stelletje cultuurbarbaren die we zijn...
Vrijdag gingen we weer terug naar ons koude kikkerlandje. Helaas kreeg ik op die dag ook last van de zogenoemde "vloek van de farao", terwijl ik nog wel dacht dat ik er goed doorheen was gekomen. Op de laatste nipper blijkbaar toch nog wat verkeerds in mijn lichaam gekregen. Direct aan de antibiotica, die ik speciaal daarvoor al op voorhand had meegekregen van de huisarts/GGD.
Helaas kreeg ik de volgende dag (zaterdag) een grote rode kring om de plekken op mijn arm, die ik door het koraal had opgelopen. De gids had helaas geen gelijk gehad... Zaterdag en zondag had ik een grote, opgezette, warme, rode plek op mijn linkeronderarm. Maandag had ik een afspraak bij de reumatoloog, dus dit maar even aan hem laten zien. Hij vond het toch wel iets waar goed op gelet moest worden. Hij belde direct de bacterioloog en ze kwamen tot de conclusie dat ik een bacteriële (streptokokken) infectie opgelopen had. Eigenlijk moest ik een zwaarder antibioticum gaan slikken, maar toen ik erachter kwam dat dat degene was waar ik pas zo'n flinke reactie op heb gehad (uitslag over heel mijn lijf + ontzettende jeuk), heb ik deze toch nog maar niet ingenomen. Gelukkig was mijn huisarts het daar ook mee eens en werd de plek vanaf dinsdag vanzelf al een stuk rustiger, mede door de antibiotica die ik al slikte.
Vandaag (donderdag) moest ik naar de KNO-arts en heb ik te horen gekregen dat ik knobbeltjes op mijn stembanden heb. Zelf noem ik het maar het Jantje Smitsyndroom. Al kan ik het net zo goed Guus Meeuwis- of Frans Bauersyndroom noemen bedenk ik me net. Die knobbeltjes kunnen komen door een geforceerde manier van je stem gebruiken. Als dit zo is, dan is het misschien met logopedie te verhelpen. Dat moet ik nu dus eerst gaan proberen. Mocht dat niet lukken, dan staat mij hetzelfde als voorgenoemde personen te wachten. Onder het mes! Gelukkig verdien ik er mijn brood niet mee.
Nou, nu vind ik dat ik wel even genoeg heb getypt. Mijn weblog weet niet wattie overkomt, zo'n lang verhaal. Jullie zijn nu vast ook wel moegelezen, dus ik wens jullie voor nu nog een fijne dag en tot de volgende keer maar weer!!
Resultaat: twee vuilniszakken (over)vol voor het Leger des Heils. Ennn... orde in mijn kasten! 
De vernielingen vonden vrijwel dagelijks plaats vanaf eind november vorig jaar in een straal van 8 kilometer. Meestal werden deuken in de achterzijden van de kleine autootjes getrapt. De vernielzucht stopte na veel aandacht in de media begin dit jaar. 
Het advies van de logopediste is o.a. even stemrust. Gelukkig niet in de zin van "helemaal je klep dichthouden", maar toch moet ik mijn stem een stuk meer rust gunnen. De afgelopen drie weken ben ik namelijk weer behoorlijk hees. En da's niet bevorderlijk voor de genezing van de stembandknobbels.
Laatste reacties